این روزها زمزمه هایی تحت عنوان ورزش بایدهمگانی شود به گوش می رسد.این بسیارخوب وعالی است که درکشورما حتی مقامات بالاترهم به این قضیه اشاره کرده اند.درواقع یکی ازعوامل مهم پیشرفت یک کشورتوجه ویژه به امرتندرستی است.اگرمردم یک کشورسالم وتندرست باشند ، انرژی مثبت همه جای کشورراپرمی کندویادانش اموزان ودانشجویان بهترومفیدتردرس می خوانند.حتی ابن راهم بایدگفت که سرعت پیشرفت صنعت یک کشورهم درگروورزش همگانی است.درکل بایدگفت:تندرستی=انجام کاربیشتر باصرف حداقل انرژی.تمامی این هادرست اما...تندرستی

ورزش همگانی درکشوری که درامداقتصادی مردمش پایین ویا ناچیزاست جایی ندارد.همه ی مامی دانیم که درکشورما افرادزیادی وجوددارندکه به خاطرتامین هزینه ی زندگی خوددوشیفته کارکنند.حقوق بگیرانی که بعدازاتمام وقت اداری دست به مسافرکشی می زنندیافروشندگانی که ازصبح تا12شب کارمی کنند،ا وقت این را خواهندداشت که کمی هم به فعالیت های ورزشی بپردازند؟مطمئنا نه.درکشوری که دانش اموزان ان هفته ای یک باردرمدرسه درس تربیت بدنی دارند(اشتباها زنگ ورزش نامیده می شود)حتی گاهی مدیرمدرسه دانش اموزان راواداربه خواندن ریاضی دراین زمان می کندوپدرومادری که حق طبیعی فعالیت بدنی فرزندشان راازاو گرفته ووی راشدیدا برای ورود به مدرسه ی تیزهوشان می کنند می توان  دم ازتندرستی زد؟

پس قبل ازاین که سخن ازورزش همگانی به میان اوریم اول بایدزمینه های ان رافراهم کنیم تاسخنمان عملی شود.

نوشته شده در تاریخ جمعه 24 اردیبهشت 1389    | توسط: حسین طوبی    |    |
نظرات()